· 

Gelukkig haalde de post de 100 likes niet.

Als het gaat om onzeker zijn, ben ik waarschijnlijk één van de kampioenen. Ik kan mezelf héél goed klein maken en mezelf klein houden.
In mijn hoofd heb ik de meest geweldige ideeën en wanneer ik er met anderen over spreek, worden deze ook enthousiast. Neen, aan ideeën ontbreekt het me niet.
Toch ... als ik eraan wil beginnen, mijn ideeën stap voor stap in de wereld zetten ... ontstaat er (ondertussen) een bepaald patroon. 

Ik wik en weeg de mogelijkheden, zie vooral moeilijkheden enne 

u raadt het al, het idee blijft op een plank in mijn hoofd liggen, samen met de andere honderd ideeën die het niet haalden.

 

Soms is het verlangen om de wereld te laten zien wat ik ontdekte groter dan de schrik om te falen want:

* zeven jaar geleden werd mijn praktijk geboren: KiYoVick wat staat voor KinderYogametVicky,

* ik schreef op vraag van uitgeverij Averbode een handleiding om kinderyoga in te passen in de klas (Stop de tijd ... en kom tot rust) 

* ik leerde mezelf steeds beter kennen en ook op mezelf vertrouwen

* de website kreeg naast een nieuw uiterlijk ook een innerlijk, de afgelopen zeven jaar groeide ik ook, later hierover meer.

De focus ligt anders en er is een duidelijk verschil gemaakt in wie er informatie kan vinden en waarvoor.

* ik schreef mijn eerste blog waarin ik beloofde van een ontspannend verhaal op te nemen en online te zetten zodra de post 100 likes haalde. 

 

'Gelukkig' haalde het die 100 likes niet (op de juiste pagina) toch bleef het aan mij knagen want ik wilde wel graag al die studenten die nood hadden aan zulk verhaal een mogelijkheid bieden.


Verschillende denkpistes gingen door mijn hoofd en hielden me tegen:

* 100 likes is veel (mijn verwachtingen waren te hoog) => als je je lat hoog genoeg legt, weet je dat het niet zal lukken.

* Niemand zit echt te wachten op dit verhaal, ze deden het tot nu toe ook zonder, dus zo bijzonder is dit niet.

* Er heeft nog niemand een mailtje gestuurd met de vraag waar het verhaal te vinden is.

* Ondertussen zijn de examens al zo ver gevorderd, nu voor die laatste toetsen is het niet meer nodig.

* Wat zou de mensen écht helpen? Een algemeen ontspanningsverhaal of hoe ze hun criticus tijdens de toetsen of het studeren even aan de kant kunnen zetten?

 

Ik bleef maar rondjes en rondjes draaien. Mijn denker maakte (jawel, hij heel blij!) overuren.

Toch leek het alsof IK faalde.

Ik hield mezelf (alweer) tegen. Ik zette niet in de wereld wat ik te delen had. En dat is jammer! 

Niet alleen voor mezelf maar ook voor al die kinderen, tieners en andere studenten die hier iets aan gehad zouden hebben. 

Dit ontdekte ik nadat ik voor mezelf een schateiland-expeditie gedaan had.

Al tekenend (hum krabbelend) kwam ik er achter wat er aan de hand was.

Heel zachtjes, subtiel en stiekem kwam mijn perfectionist weer zijn vroegere plek opeisen. 

Gelukkig heb ik dit kunnen zien en nu ik dit weet ... komt dat verhaal er wél. Jammer genoeg niet meer voor de examens maar gelukkig wel op tijd voor tweede zit of voor komende toetsen. 

 

Laat gerust een reactie achter

heb je ook wel eens last van een perfectionist?

waar jouw voorkeur naar uitgaat (een algemene ontspanning of je criticus even het zwijgen opleggen). 

 

Tot volgende keer wens ik je rust in je hoofd, plezier in je mond en liefde in je hart,

Vicky

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0